Υπαρχουν στιγμες που θελω κατι,αλλα δεν ξερω τι...Υπαρχουν στιγμες που φοβαμαι,αλλα δεν ξερω γιατι...Υπαρχουν στιγμες που χαιρομαι ή λυπαμαι,και παλι δεν ξερω γιατι...Γιατι αραγε να υπαρχουν αυτες οι στιγμες?
Υ.Γ. Παντως,το μονο που ξερω αυτες τις στιγμες,ειναι οτι θελω να μενω μονη...
4 σχόλια:
Αυτές είναι -γενικά μιλώντας- στιγμές ανασφάλειας.
Στιγμές που πιάνουμε μια πέτρα και αντί να την στίψουμε και να βγει άμμος, έρχεται να μας πλακώσει.
Στιγμές που παλεύουμε με το "άλλο μισό" που κρύβεται μέσα μας, τον άλλο μας εαυτό.
Στιγμές που απλά "μαθαίνουμε" από κάποιες συγκυρίες και ανατρέπονται ή και ξεκαθαρίζονται κάποια πράγματα στο μυαλό μας.
Κύματα είναι αυτές οι στιγμές.
Κύματα πάνω στην "εσωτερική μας θάλασσα", των συναισθημάτων μας, όπου όταν υποχωρεί η στάθμη της θάλασσας ξεβράζει έξω τα "σκουπίδια".
Σαν τις σκέψεις μας πολλές φορές.
Μόνο που στάθμη θα ξανανέβει και τα "σκουπίδια" θα ξαναέρθουν μέσα μας..
Θέλει αποτελεσματικό τρόπο για να τα ξεφορτωθεί κανείς.
(όσο ζεις μαθαίνεις)
:)
sigoura auto sumvainei se olous mas,anexartitos ilikias,alla pistevw oti perissotero ofeilete sto oti eisai stin efiveia. De nomizw oti prokeite opws eipe o fusmoker peri palis me to allo mas miso, einai ka8ara 8ema efiveias,alla kai tropou zwis.De 8elw na to sunexisw allo.
na simplirwsw episis oti to kainourio apo Slough Feg einai apisteuto!! Agoraste to,klepse to,katevaste to,daneistite to.. Apla,akouste to!!
(asxeto entelws)
..εγω παλι νιωθω συνεχως πως θελω να φυγω... και δεν ξερω για που. οπου κι αν ειμαι αυτο νιωθω...
κουραγιο, αυτες οι στιγμες περναν... και ξαναερχονται, και ξαναπερναν... ετσι ειναι η ζωη [μου λενε...]...
Δημοσίευση σχολίου